प्यूठान
पछिल्लो समय ऐरावती गाउँपालिकामा व्यवसायिक कृषिखेती गर्नेहरुको संख्या बढ्दै गएको छ । युवापीढिमा पनि कृषि पेशाप्रति आकर्षण बढ्न थालेको हो । ऐरावती गाउँपालिका वडा नं. ६ अर्लावाङ्गका जयगोपल श्रेष्ठले कृषिकर्मलाई निकै मेहनतका साथ अगाडि बढाएका छन् ।
करिब २० वर्ष नेपालगन्जमा जुत्ता चप्पलको पसल गरेका उनी एकाएक आफ्नै गाउँ फर्केर कृषि पेशामा लागेको बताउँछन् । ‘२०७२ सालमा गाउँ फर्किएर बाख्रा पालन सुरु गरेको थिए,’ कृषक श्रेष्ठले भने–‘सुरु सुरुमा एक सय बोयर जातका बाख्रा पालेर वार्षिक ५ लाखसम्म आम्दानी पनि गरे ।’ विस्तारै बोयर जातका बाख्राले बजार पाउन छोडेपछि बाख्रा पालन व्यवसाय धरापमा पर्दै गएको उनले सुनाए । बोयर जातका पाठापाठी बीउको लागि उचित मूल्यमा बिक्री गर्न नपाएको गुनासो पोखे । बाख्रा पालनमा केयुबिके परियोजनाले गोठ (खोर) निर्माणमा सहयोग गरेको उनले बताए । बोयर जातका बाख्रा, पाठापाठी बिक्रीको लागि बजार अभाव भएपछि बाख्रा पालन व्यवसाय घटाउँदै तरकारी खेती सुरु गरेको उनको भनाइ छ ।
२२ रोपनी जग्गामा तरकारी फलाउँदै
करिब ६ वर्ष बाख्रा पालन गरेका उनले बाख्रा पालन भन्दा तरकारी खेतीमा सम्भावना देखेको बताए । २०७८ सालदेखि तरकारी खेती, लोकल कुखुरा र भैंसी पालन गर्दै आएका छन् । ‘एउटा टनेलबाट तरकारी खेती सुरु थिए,’ उनले भने– ‘अहिले १५ वटा टनेलमा तरकारी फैलाएको छु ।’ हिजोआज दैनिक टमाटर मात्र ४० किलो बिक्रीका लागि तयार हुने गरेको उनी बताउँछन् ।
उनले २२ रोपनी आफ्नै जमिनमा मौसमी तथा बेमौसमी तरकारी फलाउँदै आएका छन् । विशेष गरी टमाटर, बन्दागोपी, फूलगोपी, ब्रोकाउली, सिमि, बोडी भान्टालगायतका तरकारी लगाउने गरेको श्रेष्ठ बताउँछन् । ‘तरकारीसँगै एक सय जति लोकल कुखुरा र ठुलासाना गरी ५ वटा भैंसी पालेको छु,’ कृषक श्रेष्ठले भने– ‘तयार भएका लोकल कुखुरा बेच्दै प्रत्येक महिना एक सयका दर थप्ने योजना गराएको छु ।’ लोकल कुखुराले राम्रो बजार पाउने गरेको उनले सुनाए । ऐरावती एग्रो जोन नामक फर्म दर्ता गरी २ लाख लगानीमा व्यवसायीक कृषि सुरु गरेको श्रेष्ठको भनाइ छ ।
उनले मल्चीङ, थोपा सिँचाइ जस्ता आधुनिक प्रविधि पनि प्रयोग गर्दै आएका छन् । स्थानीय तहले उत्पादनको बजारीकरण सुनिश्चित गरेमा पालिकाको आन्तरिक स्रोत वृद्धि हुनुका साथै कृषि पेशाप्रति आत्मनिर्भर हुनसक्ने उनी बताउँछन् ।
उनले कालिका विकास केन्द्रको (विलिफ) परियोजनाको सहयोगमा कीटनाशक झोल मल बनाउनुका साथै गड्यौला खेती पनि गरेका छन् । उनका छोरा अमेरिकामा सूचना प्रविधि विषयमा स्नातक तह अध्ययन गर्दै छन भने २ छोरी र श्रीमती काठमाडौंमा छन् । उमेरले ४७ मात्रै पुगेका श्रेष्ठ बुवाआमासँग गाउँमा कृषिकर्म गर्दै आएका छन् ।
