वर्ष २०८१ को अन्त्य र वर्ष २०८२ को शुभारम्भ भएको छ । सर्वप्रथम नव वर्ष २०८२ को हार्दिक शुभकामना । यही अवसरमा राष्ट्रपति, उपराष्ट्रपति लगायत प्रधानमन्त्रीलगायत विभिन्न दल नेताहरुले जनताको नाममा यस्तै हार्दिक शुभकामना व्यक्त गरी देश र जनताको प्रगति र उन्नतिको कामना गरे । यतिसम्मकि यही अवसरमा अर्थात् नव वर्ष २०८२ को शुभकामना पूर्व राजा ज्ञानेन्द्रले पनि सबैलाई व्यक्त गरेका छन् । पहिलेका हरेक वर्षको शुभारम्भमा पनि यस्तै शुभकामना व्यक्त धेरैबाट हुँदै आएको छ । तर यस पटकको यो शुभकामनामा अलि पृथक हुने गरेका छन् । यसमा पहिलो पक्ष अर्थात् वर्तमान सत्ता पक्ष र प्रतिपक्ष खास गरी वर्तमान यो संघीय लोकतान्त्रिक र गणतन्त्र पक्षधरहरुले यसको स्थायित्व र विकास अनि यसको रक्षाको विषयमा बढी ध्यान केन्द्रित गरे भने यसको अर्काे पक्षमा अर्थात् राजावादी पक्षले यसको विकल्पमा घुमाई फिराई २०४६ सालको संवैधानिक व्यवस्थाको पुनस्र्थापना संवैधानिक राजतन्त्रलाई पुनःब्यूँत्याउने संकेत गरे ।
गत चैत १५ को पुराना पञ्चे, मण्डले र दरबारियाहरुको हत्या, हिंसा र आतंकलाई कथित जन प्रदर्शन भन्दै स्वयं ज्ञानेन्द्र शाहले नै यस्तो भनाइ वक्तव्यमार्फत् अघि सारेका छन् । तर यी दुवै पक्ष अर्थात् यथास्थितिवादी गणतन्त्र पक्षधर कांग्रेस–एमाले र माओवादीहरुको साथै यी कथित संवैधानिक राजतन्त्र पक्षधर पूर्व राजा ज्ञानेन्द्र र उनका दलाल आसेपासे पूर्व पञ्चे मण्डले र दरबारियाहरुको विरोध गर्दै सच्चा गणतन्त्रवादी मालेमावादी कम्युनिष्ट वामपन्थी देशभक्त र जनवादी शक्ति समूहहरुले भने यी प्रतिगामी तथा यथास्थितिवादी सबैको विरोध गर्दै सच्चा लोकतन्त्र र जनगणतन्त्रका लागि पुनः तेस्रो जनसंघर्ष र आन्दोलनसहित जनविद्रोहहरुका लागि अग्रसर हुन आह्वान गरिरहेका छन् ।
अहिले देशमा आन्दोलन र संघर्षको लहर चलिहरेको छ । शिक्षक राजधानी केन्द्रित आन्दोलनमा छन् । दुई हप्ता भइसक्दा पनि शिक्षकका माग पूरा गर्नेतर्फ सरकारले खासै ध्यान दिएको पाइँदैन । बेलैमा शिक्षकका मागलाई सरकारले सम्बोधन गर्न सकेको भए यस्तो समस्या अहिले आउने थिएन । विद्यार्थी भर्ना र पठनपाठन ठप्प छ । कक्षा १० का विद्यार्थीहरुको उत्तर पुस्तिका जाँच्नु पर्ने बेलामा शिक्षकहरु सडकमा छन् । त्यस्तै कक्षा १२ को परीक्षा सञ्चालनमा समेत यसको असर पर्दैछ । यो सबै सरकारी विद्यालय र शिक्षकप्रतिको सरकारी हेपाहा प्रवृत्तिको उपज हो । बेलाबेलामा प्रम केपी ओलीले सरकारी विद्यालयका शिक्षकहरुलाई हाँसी मजाकमा उडाउँदै आएका छन् । निजीको गुनगान र सरकारी विद्यालयको आलोचना जसको परिणाम आज शिक्षक र सरकारबिच वारपारको लडाइँ चलिरहेको छ । केही सत्ता पक्षका नेताहरुले शिक्षकहरुको समर्थन गरिरहँदासम्म पनि प्रम ओली यसलाई बेवास्ता गर्ने गरेका छन् । कतै यही शिक्षक आन्दोलन नै प्रम ओलीको सत्ता बहिगमन र नयाँ सत्ता समीकरण हुने त होइन ? एमाओवादी अध्यक्ष प्रचण्डले सुरुदेखि नै ढोक्सा थापी बसेकै छन् । हिजो मात्रै उनले ओली सरकार यही महिनाभित्र बाहिरने बताएका छन् । विना शर्त, विना पद जिम्मेवारी सिंधै नेका सभापति शेरबहादुर देउवालाई प्रधानमन्त्रीका लागि सहयोग र समर्थन गर्ने भनिसकेका छन् ।
अहिले देशमा प्रतिगामी पुराना पञ्चे, मण्डले र दरबारियाहरुको बढ्दो चलखेल भइरहेको यो बेलामा यी यथास्थितिवादी (कांग्रेस–एमाले र माओवादी) आदि सबै एक भई यसका विरुद्ध जाई लाग्नु पर्ने तर प्रचण्ड भने कांग्रेसलाई उचाल्ने र एमालेलाई तह लगाउने अर्थात् देउवालाई बोकी ओलीलाई पछार्नेमा छन् । यसबाट प्रतिगामी तत्वहरुलाई क्या हाइसञ्चो के खोज्छस आँखो भने जस्तै भएको छ । एकातिर शिक्षकलगायत अरु जनसमुदायलाई आन्दोलनमा बोक्ने अर्काेतिर विदेशी शक्ति केन्द्रहरुसँग पनि भित्रभित्रै साँठगाँठ पनि गर्ने काम प्रचण्डबाट भइरहेको छ । कांग्रेसभित्र पनि ओलीप्रतिको असन्तोष बढ्दो छ । यसलाई मथ्थर पार्न कांग्रेस पार्टीले पार्टी पदाधिकारी सदस्यहरुको बैठक पनि राख्ने भएको छ । तर बहुसंख्यक कांग्रेसीहरु मौकामा चौका अर्थात् सत्ता आइलागेको बेला कुनै पनि हालतमा छोड्नु हुन्न भन्नेमा छन् । अझैँ वर्ष दिन किन कुरी बस्ने ? आइलागेको भाग खाई हाल्नेमा छन् ।
यता प्रम ओली पनि त्यति कमजोर र कम बाठा छैनन् । प्रचण्डको यो षड्यन्त्रलाई पर्दापास गर्ने जुक्ति खोज्दैछन् । यदि साँच्चै नै देउवा प्रचण्ड पक्षमा लागे भने ओली पनि कांग्रेसी अर्का नेता शेखर कोइरालालाई अघि सारी अर्थात् उनलाई प्रधानमन्त्री बनाउने शर्तमा कांग्रेस पार्टीभित्र फाटो पारी देउवालाई न यता न उता बनाउन पनि सक्छन् ।
जे होस् यो कांग्रेस–एमाले र माओवादीबिचको सत्ता लुछाचुँडीले प्रतिगामी तत्वहरुलाई अझ बढी हौसाएको छ । लामो दिनपछि पूर्व राजा ज्ञानेन्द्रले पुनः एक अर्काे भिडियो वक्तव्य जारी गरेका छन् । चैत १५ को त्यो आततायी हत्या, हिंसालाई समर्थन गर्दै पुनः आफू यसबाट कति पनि नडराएको बरु अझ बढी उत्साहित भइरहेको देखाउन खोजेका छन् । कथित त्यो आतंककारी कदमलाई नागरिक आन्दोलनको रुपमा परिभाषित गर्दै अझ बढी अग्रसर हुन पुराना पञ्चे, मण्डले र दरबारियाहरुलाई हौसिाएका छन् । अझ यी पुराना पञ्चे, मण्डलेहरु र दरबारियाहरुको त्यो कथित आन्दोलनलाई तेस्रो जनआन्दोलनको थालनी भन्न समेत पछि परेका छैन । कही नभाको जात्रा हाँडी गाउँमा अचम्म ! यी पुराना पञ्चे, मण्डले र दरबारियाहरुको यो कथित तेस्रो जनआन्दोलन जसको प्रत्यक्ष दृश्य गएको चैत १५ को तिनकुनेमा प्रदर्शित भइसकेको छ ।
अचम्म त अर्काे के पनि छ भने हालै मात्र चैत १५ को त्यो हत्या, हिंसाका कमाण्डर दुर्गा प्रसाईं भारतको आसामबाट गिरफ्तार भई यहाँ ल्याइएको छ । उनले अहिले आफूलाई पेरुका क. गोञ्जालोसँग तुलना गर्दै आत्म सुरक्षाको लागि भारत गएको र भारतीय पुलिससँग त्यहाँ गई आत्मसमर्पण गरेको बताएका छन् । हुन पनि डे«स त्यस्तै गोञ्जालोको जस्तै । कहाँ क. गोञ्जालो र कहाँ एउटा जौवा, सन्काहा ठग दुर्गा प्रसार्इं ? क. गोञ्जालो पेरु कम्युनिष्ट पार्टी साइनपाथका नेता मात्र नभई एउटा विश्वव्यापी माओवादी दार्शनिक नेता पनि हुन् । माओवादका पहिलो प्रवद्र्धक अर्थात् तत्कालीन माओ विचारलाई माओवादमा बदल्ने दार्शनिक महान नेता पनि हुन् । दर्शन शास्त्रमा पियचडी अर्थात् डाक्टर क. गोञ्जालोसँग तुलना दुर्गा प्रसाईंले गर्दा यो उनी भन्नेलाई भन्दा हामी सुन्नेलाई लाज भएको छ । तैपनि पूर्व राजा ज्ञानेन्द्र र उनका भरौटे पुराना पञ्चे, मण्डले र दरबारियाहरुका लागि उनी भन्दा पनि अझ ठूला माओ लेनिन र माक्र्स–एंगेल्स जस्तै ठान्दा पनि के फरक पर्छ र ? अमेरिकी साम्रराज्यवादसँग पौठेजोरी खेल्ने गोञ्जालोको महान् गौरवमय इतिहासका अगाडि एउटा भरौटे ज्ञानेन्द्रको दलाल दुर्गा प्रसाईंको यो भनाइ आफैमा कति हाँस्यास्पद छ ? ज्ञानेन्द्रले पनि कस्ता कमाण्डर, कस्ता संयोजक र कस्ता कस्ता सदस्य छानेका देख्दै र सुन्दै अचम्म छ ।
