जन्म संयोग हो भने मृत्यु सत्य । तर सत्य हुँदाहुँदै मृत्यु मान्छेको जीवनमा आकस्मिक आउँछ, त्यसले व्यक्तिलाई भौतिक रुपमा सधैँका लागि विलिन बनाउँछ । परिवार र आफन्तजनलाई पीडा दिन्छ ।
अझ समाजका लागि जीवनमा केही योगदान गरेका व्यक्तिको निधनमा सिंगो समाज दुःखी हुन्छ । उसले गरेका असल कर्म र आदर्शको सम्झना गर्दछ । अर्जुन ज्ञवाली समाजका लागि केही गर्ने त्यस्तै अगुवा हुनुहुन्थ्यो । ८० वर्षको जीवन दीर्घजीवन नै हो, तर यस्ता अनुभवी र अगुवा मान्छे अझै बाँच्नुपर्छ भन्ने अपेक्षा समाजले गर्दोरहेछ ।
स्वभावमा सरल उहाँ पत्रकारितामार्फत् समाजलाई सही बाटोमा हिंड्न खबरदारी गर्नुभयो । समाजमा निराशा होइन्, आशाको मार्गमा हिंड्न प्रेरित गर्नुभयो । पत्रकारितालाई समाजको ऐना भनिन्छ । उहाँले साँच्चै ऐना बनाउने काम गर्नुभयो । पत्रकारितामा रहँदा संवाददाता, सम्पादक, स्तम्भकार र लेखकका रुपमा उहाँले फरक–फरक भूमिकामा काम गरे पनि अन्ततः जनबोलीलाई प्राथमिकता दिनुभयो । जनताले बुझ्ने भाषाशैलीलाई जोड दिएर उहाँले लेख्नुभयो । लेख्ने व्यक्तिले कसका लागि के लेख्दैछु भन्ने हेक्का राखेर लेख्नुपर्छ, उहाँले त्यो हेक्का राख्नु भयो ।
पत्रकारिता मात्रै होइन्, उहाँले शैक्षिक आन्दोलनमार्फत् पु¥याएको योगदान पनि अतुलनीय छ । शिक्षण पेशामा रहँदा केवल कक्षा कोठामा मात्रै सीमित नरही यो पेशालाई मर्यादित बनाउन र नागरिक अधिकारकालागि हुने आन्दोलनमा शिक्षकको सहभागिता बढाउन उहाँले खेलेको भूमिका पनि महत्वपूर्ण थियो । पत्रकारितमा उहाँले पु¥याएको योगदानकै कारण विभिन्न पुरस्कार र पदक प्राप्त गर्नुभएको छ । उहाँको सम्मानमा सरकार र अन्य विभिन्न संस्थाले दिएका पुरस्कार परिवारका लागि उहाँलाई सम्झने गतिलो माध्यम हुनेछन् ।
एउटा व्यक्तिका रुपमा उहाँका कमजोरी पक्कै थिए होलान् । तर ती कमजोरीलाई उहाँका सबल कर्मले ओझेलमा पारे । कतिपयका यस्ता कमजोरी हुन्छन्, ती कमजोरीले सबल कर्मलाई ओझेलमा पार्दछन् । तर उहाँका कमजोरीलाई सबल कर्मले ओझेलमा पारे । यसले उहाँको व्यक्तित्व उचाईमा पुग्यो । उमेरले उकालो लाग्दै गर्दा धेरैलाई लाग्छ, मैले धेरै जानेको छु, बुझेको छु । हुन पनि अनुभवले त्यसो भन्नु स्वभाविकै हो । तर नयाँ पुस्ताका प्रेरणास्रोत उहाँ कहिल्यै धेरै जानेको भन्ने ठुल्याई पार्नुभएन् । नयाँ पुस्ताबाट धेरै सिक्न सकिन्छ भन्ने सधैं राखिरहनुभयो ।
भौतिक रुपमा उहाँ नभएको १३ दिन भयो, अब पाठकले सरल शब्द र वाक्यमा समसामयिक लेख पढ्न पाउने छैनन् । नयाँ पुस्ताले उहाँका अनुभव सुन्न पाउने छैनन् ।
हामी अर्जुन ज्ञवालीको सरल र मीठो लेखन सधैँ सम्झिरहनेछौं, उहाँको अभाव हामीलाई सधैं भइरहनेछ । हार्दिक श्रद्धाञ्जली ।
