नारायण अधिकारी
२०३६ सालमा राजाले पञ्चायती व्यवस्थाको विकल्प रोज्ने अवसर दिए– सुधारिएको पञ्चायत मन पराउँछौँ कि बहुदलीय व्यवस्था भनेर । यसको लागि जनमत संग्रह हुने भयो । म त्यति बेला १० कक्षामा पढ्थेँ । हामीमा पनि राजनीति चेतनाको झिल्को प्रवेश ग¥यो । हामी त्यसै बहुदलवादी भैयो । चासो लिन थालियो ।
यहि क्रममा बहुदल प्रचारको शिलशिलामा पाल्पाको लालपाटीमा मनमोहन अधिकारी आउनु भयो । त्यहाँ एकजना मदनपोखराकै मान्छेले जोशिलो भाषण गर्नु भयो, हाम्रा रौँ ठाडा हुने र हामीलाई जुरुक्कै उचाल्ने गरी । उहाँले आफ्नो घाँटी को रुद्रघण्टी छोएर भन्नू भयो– मेरो नाम नै घण्टप्रसाद । म चेतनाको घण्टी बजाउँदै हिंड्ने मान्छे । यो पञ्चायतले गरिब गुरुवाको जाद्रै जो थिचोमिचो ग¥यो । अब यसलाई मिल्काएर बहुदल ल्याउनु प¥र्यो । यसरी पहिलो पटक घण्टप्रसाद भन्ने मान्छेलाई मैले लालपाटीमा चिनेँ ।
यिनी कम्युनिस्ट हुन् । बाहुन भएर पनि माडी फाँटमा हलो जोत्ने अभियान चलाउने यिनै हुन् । हलो जोत्दा झ्यालखान पनि परेका हुन् । यी कडा छन् । यिनले सबै जातले पढ्नु पर्छ भन्छन्, छुवाछूतको विरोध गर्छन् । झार फुक नगर, डाक्टरको मा जाउ भन्छन् । उहाँको बारेमा यस्ता धेरै कुरा उहाँ सँगसँगै हलो जोत्ने अभियानमा लागेका हाम्रो गाउँका वामदेव नेपालले हामीलाई बताउनु भयो । तर उहाँसँग सँगै बसेर उहाँका कुरा सुन्ने अवसर पाएको थिएन् ।
म २०४१÷ ४२ मा एक वर्ष जति पर्वत जिल्लामा बसेँ । स्व. हिरामणी सरले आफ्ना केही किताब फलेबास क्याम्पसलाई पठाइ दिनुभयो र म ती किताब छोड्न फलेबास गएँ । त्यहाँ एकजना बासँग भेट भयो – यज्ञप्रसाद लम्साल । मेरो घर पाल्पा भने पछि उहाँले घण्टप्रसाद सञ्चै छन् भनेर सोध्नु भयो । मलाई अचम्म लाग्यो, यति टाढाको मान्छेले घण्टप्रसादलाई कसरी चिन्यो ? उहाँले भन्नुभयो– ‘हामी एउटै अभियानमा थियौं, हलो जोत अभियान । किसान संगठनमा पनि बसियो । राजनीतिमा पनि हिँडियो ।’
त्यसपपछि त झन उहाँप्रति मेरो आत्मैदेखि आदर सम्मान बढेर गयो ।
२०४६ सालको जन आन्दोलनको बेलामा कैयौं रात संगै छलफल गर्ने अवसर जुट्यो । उहाले मसँग आफ्ना निकै मजबुत र फराकिला हतकेला ल्याएर हात मिलाउन खोज्दा मैले त्यो हात समाएर शीरमा लगेँ । उहाँ अचम्म मान्नु भो । मैले भनेँ – हजुर मेरो बाको उमेरको मान्छे मलाई हात मिलाउन अप्ठेरो लागेर आशीर्वाद मागेको हुँ । उहाँले मेरो टाउकोमा हात राखेर भन्नु भयो – ‘यस्तो संस्कार भएको मान्छेलाई मेरो सधैँभरी आशीर्वाद छ । नेपाली जनतालाई शोषणबाट मुक्त गराउने काममा सधैँ लागिरहनु होला ।’ म कृतकृत भएँ । पछि समय क्रममा धेरै पटक एउटै कार्यक्रममा सहभागी हुने अवसर प्राप्त भयो । उहाँका कुरा जहिले पनि जोशिला र अग्रगामी खालका हुन्थे । म केही वर्ष रेडियो मदनपोखरासँग पदीय हिसाबले आबद्ध हुँदा उहाँसँग अझ नजिक हुन र उहाँका विचार बुझ्ने अवसर पाएँ ।
मदनपोखरा हरेक क्षेत्रमा अगाडि नाम आउने गाउँ –राजनीतिक चेतना, सामुदायिक वन, आत्मनिर्भरता कार्यक्रम, तरकारी खेती, सामुदायिक रेडियो यस्तै कति हो कति । मदनपोखराको नाम आउने बित्तिकै सबैले चिन्ने नाम घण्टप्रसाद अर्याल– घण्टु बा, घण्टु दाइ, घण्टप्रसाद बुवा । उहाँको योगदान कति छ, त्यो त त्यहीँका जनतालाई थाहा छ । हामी छिमेकी गाउँमा बस्ने र उहाँको युगका युवा पुस्ताका लागि उहाँ एउटा प्रेरणाको श्रोत हुनुहुन्थ्यो । कतै केही काममा कसैले अल्छी गर्यो भने – उहाँ घण्टप्रसाद बा त अझैसम्म सामाजिक काममा हिंड्दैै हुनुहुन्छ, तिमी हामीले अल्छी गर्ने हो र भनेर उदाहरण दिने उदाहरणीय व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो, उहाँ ।
अब उहाँलाई गुमाइयो, दुःख लागेको छ । तर उहाँको योगदान, उहाँको प्रेरणा र आशीर्वादलाई सधैँ मनन गर्दै उहाँप्रति शब्द श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्दछु ।
